පසුපසින් හඹා එන කහ මලින් සැරසුණු මාවතේ මතක පෙරහැර – 3 කොටස

මහාචාර්ය ලී ගේ මිටීම ඉවර වෙනකොට දවල් වෙලා. ආපහු ලැබ් එකට යන ගමන් අද දවල්ට මොනවාද කන්නේ කියල හිතල බැලුව.
කැන්ටින් එකේ කෑම ගණන් වැඩියි. ලොකු රහකුත් නෑ. ඒ උනාට ඉතින් මොනවා කරන්නද. අද නැගිටිනකොට පරක්කු උන නිසා මුකුත් හදන් එන්නත් බැරි උනානේ.
‘ආහ් මේ එන්නේ … කොහොමද මීටින් එක? පැයක් විතර ගියා නේද? නැගල ගියාද?’ ලැබ් එකේ දොර ඇරන් යන කොටම සිතාරා කෑ ගහලත් ඉවරයි.
‘අවුලක් නෑ සිතාරා. ලී ට එච්චර වයස නෑ වගේ. සැර පාටකුත් නෑ. අපි ඉස්සරහට කරන්න ඉන්න වැඩ ගැන පොඩි කතා බහක් කරේ. මගේ පර්යේෂණයට වැදගත් වෙයි කියල හිතපු ලිපි කීපෙකුත් දුන්න. මේ’
මම බරට බරේ අතේ තිබුන ෆයිල් එක පෙන්නන ගමන් කිව්වා. සිතාරා මට වඩා  මාස හයකට කලින් ආචාර්ය උපාධිය පටන් ගත්ත කෙනෙක්. ඒ වගේම වයසිනුත් මට වඩා අවුරුදු කීපෙකින් වැඩිමහල්. ඒක නිසා මම ගොඩක් දේවල් ගැන උපදෙස් ගත්තේ එයාගෙන්.

‘මාර බඩගිනියි … ඔයා දැන්ම කනවද සිතාරා?’

‘ම්ම්ම් මම මේ වැඩේ ඉවර කරලම කන්න කියල අපූ… ඔයාට බඩගිනි නම් කන්න. එකට කමක් නැහැ.’

සිතාරා පස්සේ කන්නම් කිව්වා නිසා මම මොනා හරි කැන්ටින් එකෙන් කන්න හිතාගෙන ඒ පැත්තට ගියා.

අපි ඉන්න ගොඩනැගිල්ලේ ඉඳන් කැන්ටිම දිහාට ටිකක් දුරයි. කැන්ටිම දිහාට යන්න තියෙන කෙටිම මාර්ගේ ‘Memorial Drive’ හෙවත් අනුස්මරණ මාවත දිගේ කෙලින්ම යන එකයි. හෙවනට ලොකු අතු තියෙන ගස් වවපු ඒ පාරේ ඇවිදින්න ආස හිතෙන තරමට සෞන්දර්යාත්මකයි. නම නොදන්නා ඒ ගස් හෙවනේ ඇවිද ගෙන යද්දී මට මතක් උනේ ඒ වගේම තවත් ලස්සන හෙවනින් යුතු මාවතක්. ඒ මාවතත් විශ්ව විද්‍යාලයක් මැදින් යන, දෙපැත්තේ අවුරුදු ගානක් වයස ගස් තියෙන සුන්දර එකක්. අනුස්මරණ මාවත දෙපැත්තේ තිබුන ගස් වල රෝස පාට මල් තිබුනට මගේ හදවතේ අමරණිය වෙලා තිබුණු ඒ අනික් මාවත හැමදාම සැරසුනේ කහ මලින්. අනුස්මරණ මාවතට හැතැප්ම දහස් ගානක් එහා මුහුදෙන් එතෙර පුංචි රටක දුවිල්ලෙන් පිරුණු ගෙන්දගම් නගරයක සැඟවිලා තිබුණු ඒ ලස්සන මාවතේ කොච්චර නම් ලස්සන මතක සටහන් වැළලිලා ඇත්ද?
නමුත් ඒ ලස්සන මතක කෙළවර උනේ අන්තිමට කොච්චර අවලස්සන විදියටද? ඒ පෑරුණු හිත හදාගන්න අන්තිමට මම ඒ ගෙන්දගම් නගරය විතරක් නෙවේ මගේ පුංචි දිවයිනත් දාලා දුර රටකට ආව. ඒ උනාට ඒ කහ මලින් සැරසුණු මාවතේ මතක පෙරහැරත් මාත් එක්කම මුහුදු තරනය  කරන් ඇවිත් වගේ…

‘අපූ! ඔයා මුණ ගැහුණු එක කොච්චර එකක්ද!’ එක පාරටම ඇහුනු සුපුරුදු කටහඬකින් මම ගැස්සිලා බැලුව. මටත් නොදැනීම මම කැන්ටින් එක ළඟටම ඇවිත්. පිටි පස්සේ ඉඳන් කෑ ගහල තියෙන්නේ ජින්.

‘හායි ජින්! අද මම ඉව්වේ නෑනේ. කැන්ටින් එකට ආවේ කන්න කියල.’

‘අඃ හොඳයි හොඳයි, අද ඔයා මාත් එක්ක ලන්ච් ගන්න ඕනේ. මමත් මේ කම්මැලි කමේ හිටියේ තනියම කන්න.’

‘එහෙනම් ඔන්න ඔයා අද මගේ ගයිඩ් වෙන්න හොඳේ… මම කැන්ටින් එකට අලුත්. තාම එක පාරයි කාල තියෙන්නේ. රස කෑම මොනවාද කියල ඔයා කියන්න ඕනේ.’

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

%d bloggers like this: