දවල් කෑමට ලක්සා … 5 කොටස

මගේ අධ්‍යයන කටයුතු පටන් අරන් මාස කිහිපයක් ගෙවුන. කොහොමින් කොහොම හරි දවල් කෑමට ජින් ව එකතු කර ගන්න එක මගේ දින චරියාවේ අංගයක් බවට පත් වුණා. සිතාරත් සමහර දවස් වලට අපිත් එක්ක කන්න ආවා. ඉගෙනීමේ කටයුතු වලින් හෙම්බත් වෙච්ච ඔළුවට පොඩ්ඩක් හරි විවේකයක් දෙන්න, විහිළුවක් කරලා හිනාවෙන්න ඉඩ ප්‍රස්ථාව ලැබුනේ ඒ වගේ වෙලාවක තමයි. එදත් දවල් කම වෙලාවේ උයාගෙන ආපු බත් එකත් අරන් මම කැන්ටින් එක පැත්තට ගියා.

හ්ම් වෙලාව 1 ත් පහුයි. කෝ මේ ජින්? … සිතාරා නම් එන්නේ නෑ කිව්වනේ.  ජින් එනකම් හොඳ තැනක් බලල වාඩි වෙන්න ඕනේ.

මම ලංකාවේදී උයන්න තියා කුස්සිය පැත්තකට වත් ගියා කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔය ඉඳල හිටලා කේක් එකක් දෙකක් හැදුවට අඩු ගානේ පරිප්පු හොද්දක් වත් හදාගන්න මම දැනන් හිටියේ නෑ. හැබැයි ඉතින් මෙල්බර්න් අවට පස්සේ අනේ කියල මමත් තනියම උයන්න පිහන්න පුරුදු උනා… නෑ නෑ පුරුදු උනා නෙවෙයි පුරුදු වෙන්න උනා.

‘අපූ! ඔයා ගොඩක් වෙලාද ඇවිත්? සමාවෙන්න ඕනී. මට තාත්තාගෙන් කෝල් එකක් ආවනේ. ඒකයි පරක්කු උනේ’. ජින් අමුතුම කෑම ජාතියක් අරන් ඇවිත් කියනවා.
‘ඕක සමාව ඉල්ලන්න දෙයක්ද? අපි යාලුවෝ නේ… එක නෙවෙයි මොනාද ඔයා ඔය කන්න අරන් ඇවිත් තියෙන්නේ?’ නිකම් සුප් එකකට නුඩ්ල්ස් දාල වගේ. සුප් එකේ ඉස්සෝ පාවෙන වත් පේනවා.
‘මේවද? මේවට කියන්නේ ලක්සා කියල. මම නම් හරිම ආසයි. ඔයා මේවා කාල නැද්ද ?’

Advertisements

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

%d bloggers like this: