මහ රෑ ආ අමුත්තා – 3 (අවසාන කොටස)


අමන්දාගේ ක්‍රියාව ඔහු තිගැස්සීමට ලක් කලේ හෝ නොකළේ කෙසේ වෙතත්, ඔහු එය සම්පුර්ණයෙන්ම තේරුම් ගත්තේය. ක්‍රියාවට පෙරලා ප්‍රතික්‍රියාවද ඔහුගෙන් ලැබුණි. අමන්දා ඇඳ කෙලවර වාඩිවී දනිස් මතට බරදී පෙම්බරයාගේ දෙතොලේ රස උරා බොන අතරේ ඔහුගේ ගෙල පිටුපසට අත යවා හිසකෙසින් ග්‍රහණය කර ගෙන සිටියාය.  සාලියගේ අතද ඇයගේ වරලසේ පැටලුනු ලෙසකි. මෙසේ දෙදෙනාම එකිනෙකාට ආධාරක ලෙස ගනිමින් අපූරුවට  සමබරතාවය රැක්කෙන් නොවැටී සිටීමට හැකිවිය.

එදා විවාහ ගිවිසගත් දා ඇය වැළඳ ගත්තද, ඇය ඇඳ උන් බරැති සාරියත්, ගනකම නොනැමෙන සුළු රෙද්දෙන් මසා තිබුණු සාරි හැට්ටයත්, තවත් නොකී ඇඳුම් ආයිත්තම් රැසක් නිසාත්, ඔහුගේ වැළඳ ගැනීම් වලට බාධා රැසක් විණි. එහෙයින්, එදා ඔහුගේ සෙවීම ඵල විරහිතම නොවුවද, වැඩි දීමනාවක් නොලද එකක් විය.
නමුත් මෙදා ඇයගේ නිදන ගවුම ඒ කිසිදු බාධාවක් ඔහුට එල්ල කලේ නැත. එහෙයින් ගවුමේ සැටින් රෙද්ද මතින් සුරත ගෙනයාමෙන් ඔහු ලත් සුවය ඉක්මවුයේ නම්, ඒ ඔහුගේ කාර්යක්ෂම දෙඅත නිසා ඇය ලත් සුවය පමණි. මේ සියල්ලේම අවසාන ප්‍රතිඵලය වුයේ ඔවුන්ගේ පොරය උන්මාදනීය ඇවිස්සීමක් බවට පත් වීමය.
ඇඳුමෙන් මේ වර අවහිරය තිබුනේ ඔහුගෙනි. මක් නිසාද යත් ඔහු තවමත් දිගු අත් සහ කොලරය සමඟ ටයි පටියද සහිත කමිසය හැඳ සිටි බැවිනි. ටයි පටිය අමන්දාට ඔහුගේ සිරුරේ පහස විඳින්නට හරහට නොසිටි මුත්, කමිසය ප්‍රශ්නයකි. සාලියගේ දෑත එවෙලේ එතරම් කාර්ය බහුලව නොතිබුනා නම්, ඔහු සිය ප්‍රියාවට එතරම් කරදරයක් ව තිබූ කමිසය ගලවා විසි කරනවා නිසැකය. අවසන ඒ කාර්ය කිරීම අමන්දාගේම භාරයට ගත්තේ, අනුකම්පා විරහිත ලෙස කමිස බොත්තම්ද නොතකා හරිමිනි. මේ කරදරකාරී කමිසය ඈ ඔහුගෙන් ඉවත් කල විගස, සමබරතාවය ගිලිහී ගියෙන් දෙදෙනාම ඇඳ මතට වැටුණි. ආශා ලොවක දෙදෙනාම තනි වී සිටි ඒ වෙලේ ඇයගේ තුරුණු දේහය ඔහු සිය යහන කර ගත්තේ ඇයගේ දිගු ගවුමේ වාටිය සොයන අතර තුරය. වාටිය හමුවූ පසු තවත් වටිනා වස්තු ඔහු භාරයට විය. සුමුදු සිහින් දෙපා, වටකුරු දනිස්, පිරුණු කළවා – මේ සියල්ල ඉතා මෘදුව සෙමින් ලාලනය කෙරිණ…
මේ සියලු කලබගෑනි සහ වැඩ රාජකාරි අතරේ පිටස්තර ලොවේ සිදුවන දෑ ගැන හරි දැනීමක් නොතිබීම සාධාරණය. කෙසේ නමුත් යමෙක් කාමරේ දොරට තට්ටු කරන හඬ පළමුව ඇසුණේ ඔහුට නොව ඇයටය.
“අමා…නංගී? ඔයා නිදිද?”
අක්කාගේ කටහඬ හැඳින ගත් අමන්දා ගල් ගැසුණාය. ප්‍රේමාලින්ගනයෙන් ඇය ඉවත්වූ බව දැනුනු ඔහුද නිසල විය.
අක්කා නොනැවතී තට්ටු කරයි.
“නංගී…”
අමන්දාත් සාලියත් හති ලමින් එකිනෙකා දෙස බලා සිටියහ.
“මම කතා නොකර හිටියොත් අක්ක බයවෙලා ගෙදර කට්ටිය කුද්දගෙන එයි” ඇය රහසින් මිමුණුවාය. ඔහු ඉච්ඡාභංගයෙන් ඇයගේ උරිස මත හිස මොහොතකට රන්දවීය. “අමන්දා මට ඔයාගේ ඇඳ යට හැංගෙන්න නම් බැහැ”.
“ඇඳ යට හැංගෙන මිනිහෙක් මම බඳින්නෙත් නැහැ” ඇය ඍජු ව ඔහුගේ දෑසට එබීගෙන පැවසූ වදනින් තුටු වූ සාලිය ස්නේහයෙන් ඇගේ නළලත සිප ගත්තේ ඇඳෙන් නැගිටමිනි.
“අමන්දා මට…විනාඩියක් දෙනවද…?” හැර ලු කමිසය හැඳ ගෙන, අවුල් වූ හිසකෙස් සකසා ගන්නා තෙක්, ඇය අක්කාට දොර නොහැර සිටියාය.
“මේ එනවා අක්කා” යයි උස් හැඳින් පැවසූ අමන්දා සෙමින් දොර වෙතට පිය නැග්ගේ පොඩිවුණු නිදන ඇඳුම අතින් හරි හස්සන්නට තැත් කරමිනි. ඇය නිර්භීතව දොර අරින විට ඔහු කමිසය යට කර ගත්තා පමණි.
සිය නැගණියට අසනීපයක් වත් දෝයි සැකයෙන් ඇය දොර අරින තෙක් බියෙන් සිටි සමන්තීගේ මුහුණ, අමන්දාට පිටුපසින් සිටගෙන සිටි සාලිය දුටු විට විශ්මයෙන් පිරී ගියේය. නුදුරු දිනක සිය නෑනා වන්නට සිටින සමන්තී අක්කාට හිස මදක් නවා අචාර කළ සාලිය “සුභ රාත්‍රියක්” යයි පවසා, මෙවන් අවස්ථාවක කෙනෙක්ට උපදවාගත හැකි උපරිම ධෛර්‍යය සහ ගරුත්වය වඩවාගෙන කාමරයෙන් පිටව ගියේය.
පිටව යන සාලියගේ අවසන් චායාවද නොපෙනී යන තෙක් හිස මදක් ඇල කරගෙන බලා සිටි සමන්තී (ඔහු සැබවින්ම ඔහුගේ කාමරයට ගියාදැයි සැක හැර දැන ගන්ට මෙන්), තමා අභියස අවුල් වූ කෙස් වැටියෙන්ද, ලා රතු වූ මුහුනෙන්ද යුතුව සිටින නැගණිය දෙසට හැරුණි.

“මම බයේ හිටියේ හවස ඔය දෙන්න රණ්ඩු කරගෙන කියල. දැන් දෙන්නගේ රණ්ඩුව හරි නේද?” සමන්තී ඇසුවේ අමන්දාගේ මුවඟට මද සිනාවක් නංවමිනි.

ඔව් ඇත්තටම…

Advertisements

මහ රෑ ආ අමුත්තා – 2



<<< පළමු කොටස

එක්වරම අනෙක්පස හැරුණු ඔහු පියවර කිහිපයක් එහාට ගොස්, ඇගේ ඇඳ විට්ටමේ අත රඳවා ගෙන, කතා කරන්නට පටන් ගත්තේ ඉවත බලාගෙනය.
“ඔයාට කියන්නැතිව ගියාට මට සමාවෙන්න අමන්දා”
ඇඳ විට්ටමේ රැඳවූ අත ගැන එවෙලේ මතක් වුවක් මෙන්, අනුචිතයක් කළා යන හැගීමෙන්දෝ ඔහු අත ගෙන ඉණ මත තබා ගත්තේය.
අමන්දා යන්තමට හිස වැනුවා පමණි.
“ඔයා හිතනවා ඇති මාලේ අරන් එන්න වැඩ කරන කවුරු හරි යවන්න තිබුන කියල. ඇත්ත. නමුත් මමම ගියේ…ඔයාගෙන් ටිකක් වෙන්වෙලා ඉන්න එක හොඳයි කියල හිතුන නිසා. නැත්නම් මට…ආත්ම පාලනයක් නැති වෙන්න තිබ්බා” ඔහු කතාව කරගෙන ගියේය.
මෙය අසා වරදකාරී හැඟීමෙන් සේම අසාධාරණයට ලක්වියයි කෝපයෙන්ද පිරී ගිය සිතැත්තී, “ඔව් බඳින්න ඉන්න මනමාලිගේ ලජ්ජා නැති කල්ක්‍රියාව නිසා ඈත්වෙන්න හිතන්න ඇති නේද’ යයි ඇය පැවසුවාය.
ඇගේ කතාවෙන්, ඔහුගේ තාවකාලික වෙන්ව යාම, ඇයගේ ගෞරවය රැකීමට නොව, ඇගෙන් සිදුවූ වරදක් නිසා යාමක් බව ඇය සිතන බව ඔහුට ප්‍රත්‍යක්ෂ විය.
“මට විශ්වාස නැත්තේ ඔයාව නෙවෙයි අමන්දා, මාවයි”
ඔහුගේ පාපොච්චාරණය තේරුම් යාමට ඇයට තත්පර කිහිපයක් ගතවිණි. ඔහු මේ පවසන හැටියට ඇය කෙරෙහි ඔහු තුල වූ ආලය, ඔහු වෙත ඇයගේ ආශාවට වටා බලවත්ය. සිනහව මැඩ ගැන්මට උත්සාහ කරන අතරේම, ඔහු කරා සෙමින් පිය නගමින්, ඇය “එතකොට ඔයා මේ මහා රෑ, තට්ට තනියම මගේ කාමරේට ආවේ මාත් එක්ක තනියම ඉන්දැද්දී, ඔයාට ඔයාව පාලනය කරගන්න අමාරුයි කියල මට කියන්නද?” යයි ඇසුවාය.
නළල රැලි කරගෙන මේ උහතෝකොටිකය පිලිබඳ සාලිය කල්පනා කරන හැඩක් පෙනුනි.
“අහ්…ඔව් ඒ කිව්වත් වගේ මම කරලා තියෙන්නේ මොන වැඩක්ද!” ඔහු කියත්ම ඇය මද සිනාවකින් යුතුව ඔහුගේ අත අල්ලා ගත්තාය.
කඳුරට සීතල දේශගුණයට නුපුරුදු ඇගේ අත්ලේ සීතල දැනුනු ඔහු, වහාම ස්වෙටරය ඇඳ ගන්නයි අණ කරමින් කාමරයේ හීටරය ක්‍රියාත්මක කිරීමටත්, අඩක් විවර කල තිබුණු කවුළුව වැසිමටත් යුහුසුළු විය. උස් වූ ඇඳේ වාඩිගත් ඇය පොරෝනය ගෙන උරිස් වටා පොරවා ගත්තාය.
“හරි හරි…මගුල් දවසේ මනමාලිට නහය රතු වෙලා හෙම්බිරිස්සාව හැදුනොත්…නේද?” ඔහුද පුටුවක් ඇඳ වෙත ලංකර හිඳ ගත් හෙයින්, ඇය හිස ඔහුගේ ලය මත හොවා තුරුළු වෙමින් පැවසුවාය. “මම ගියේ මගේ හිත කියන දේ අහන්නැති නිසා අමන්දා…ඒත් ආව මොහොතේ ඉඳන් ඔයා ඇරෙන්න වෙන දෙයක් මගේ ඔළුවට ආවේ නැහැ.” ඔහු මෘදුව ඇගේ හිස කෙස් පිරිමදිමින් කිවේය.
අමන්දා ඔහු වෙත තුරුළු වුයේ සිතලටමයි කිව නොහැක. ඔහුගේ පාරම්පරික වලව්වේ, ඔහුගේ අනාගත මනාලිය මෙසේ සිය පවුලේ අයත් සමඟ ආගන්තුක සත්කාර විඳින මොහොතේ, වෙනදා මෙන් ඇය සිප වැළඳ ගැනීම නොහොබිනා කමක් ලෙස, ඔහුට සිතෙනු බව ඇය තේරුම් ගත්තාය. සිය කුමරි බඹසර පසෙක ලා ඔහුගේ ගෙලේ අත් පටලාගෙන, පොරෝනය අහකට ගසා දැමු ඇය, ඔහුගේ දෙතොල් සිප ගත්තේ එහෙයිනි.

මහ රෑ ආ අමුත්තා – 1


අමන්දා කනස්සල්ලෙන් යුතුව සුවිසල් නුගවෙලතැන්න මන්දිරයේ ඇයට පිළියෙළ කරදී තිබුණු කාමරයේ ඇඳ මත දිගෑදී සිටියාය.
අක්කා සමඟ කතා කිරීමට ඇත්නම්…
නමුත් නිවෙසේ අන් සියල්ලන් සේම අක්කාද නින්දට ගොස් ඇති බවක් ඇය සිතුවාය. හැරත් අක්කා සිටින කාමරය ඇය නොදනී. මේ නිවසට ආගන්තුක ඈ, මහ රෑ ජාමේ නිදන ඇඳුම පිටින් කාමර වලට තට්ටු කිරීම නොහොබිනා බැව් සිහිපත් කළාය.
කාමරයේ දොරට කව්දෝ සිමින් තට්ටු කරනු ඇසුනින් අමන්දා වහා කල්පනා ලොවින් මිදුණි.
බාගවෙලාවට ඒ අක්කා විය හැකියැයි සිතු ඇය ගේ මුහුණ දැල්විණි. ඒත් සමඟම මේ අක්කා නොව, මුළු දවස මුළුල්ලේම ඕපාදුප දොඩමින් ඈට කන්කරච්චලයක් වී තිබුණු ප්‍රතිභා නුගවෙලතැන්න විය හැකියැයි අමන්දාට සිතුනි. ඇය දොර හැරියේ පැය දෙක තුනක හරසුන් නන් දෙඩවිල්ලකට පෙර සුදානමිනි.
එහෙයින් අමන්දා දොර අරින විට, දොර ළඟ සිටගෙන සිටි සාලියට ඇගේ මුහුණේ කිසිදු ප්‍රසන්න බවක් පෙනුනේ නැත.
ඔහු දුටු විගස ඇගේ මුහුණේ ඇතිවූ වෙනසින් ඔහුගේ පැමිණීම ඇයට පුදුමයක් බව කියා පෑවේය. ඔහු ඇගේ විශ්මය අපේක්ෂා කල බැව් ද ඔහුගේ මුහුණින් පෙනුණි. ඇගේ සුරත ඒ වන විට හිස්වූ ගෙල වෙත ගියේ නිරායාසයෙනි.
ඔහු පැමිණියේ සිය මෑණියන්ගෙන් දායාද වී යයි පවසා සවස ඇයගේ ගෙල බැඳී මුතුපට රැගෙන යන්නද?
කිසිදු පැකිලීමකින් තොරව, ඇය වහා දොර ලඟින් මෑත් වුයේ ඔහුට කාමරය තුළට පැමිණීමට ඉඩ සලසමිනි. වෙනත් අවස්ථාවකදී නම් ඇය මෙසේ හැසිරෙන්නේ නැත. ඔහු නින්දට පෙර සුභ රාත්‍රියක් කීමට පැමිණි බව ඇය සිතනු ඇත. නමුත් ඔහුගේ මුහුණේ තවමත් පෙනෙන්නට තිබුණු දුක්බර පෙනුම ඇගේ සිත මෙලෙක් කළේය.
සාලිය නුගවෙලතැන්න කාමරය තුළට පැමිණියේය. දොර වැසූ අමන්දා ඒ මතට බරදී හේත්තුවුයේ කෙමෙන් වැඩිවන හෘද ස්පන්දනය අඩු කිරීමේ නිෂ්ඵල වෑයමක් දරමිණි. කාමරයට ඇතුළුවූ ඔහු ඉණ තෙක් වැඩුණු ඇයගේ මුදා හල වරලස සිට නිදන ඇඳුමේ සැටින් රෙද්දෙන් යන්තමින් වැසුනු පයඟිලි දක්වා පිරික්සුම් බැල්මක් හෙළීය.

~ පසු වදන: මේක මගේ ස්වතන්ත්‍ර නිර්මාණයක් නෙවෙයි. මම කියෙව්ව ඉංග්‍රීසි නවකතාවක අනුවර්තනයක්. මුල් පොත ‘Mr.Darcy takes a Wife‘. Jane Austen ගේ සුප්‍රකට Pride and Prejudice පොතේ මීළඟ කොටස විදියට ලියල තියෙන්නේ. අවවාදයයි : Pride and Prejudice මිනුමින් Mr.Darcy takes a Wife මනින්න නම් එපා! සාහිත්‍යමය වටිනාකමක් නම් එතරම් නැතත් self gratification සඳහා කියවන්න! හික්ස්~
ඉඩ තියෙන විදිහට තව දුරටත් අනුවර්තනය කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙමි !