මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 15


<< 14කොටස

විදුලි සැරයක් වැදුණු කලෙක මෙන් තිගැස්සුණු කුමරිය වහා සියොලඟම වසා සිටින ස්ත්‍රී රුව දෙස බැලුවාය.
ඇයට සියල්ල අවබෝධ වන්නට ගතවුයේ ක්ෂණයකි. දැන් වහා මේ පරිවාර ස්ත්‍රීන් පලවා හැරිය යුතුය.
ඒ කාර්යයේදී ඇයගේ පිහිටට පැමිණියේ ද මාලා ය.


“වෙදැදුරු තුමන්ගේ අණට අනුව, මේ බෙහෙත් ආලේප කරන වෙලාවේදී  අපට යහන ගැබෙන් පිටව යන්ට ඕනා”
නොදන්නා යෝනක ස්ත්‍රියක් සමඟ සිය රජ කුමරිය තනි කර යාමේ මේ අමුතු අණ පිලිබඳ අනෙක් ස්ත්‍රීන් දෙදෙනා ගේ ප්‍රසාදයක් නොවන බව ඔවුන්ගේ මුහුණෙන් පෙනින.


“අප තිදෙනාම නැතිව මේ ගොළු ස්ත්‍රිය සමඟ රජ කුමරිය තනි කරන්නට නොහැකියි මාලා. ඇරත් මෑ සමඟ ගොළු භාෂාවෙන් කතා කරන්ට දන්නේ නුඹයි. එසේ නම් නුඹ මෙහි සිටිද්දී අප දෙදෙනා යහන ගැබෙන් පිට රැඳෙන්නම්”


අවසන මාලා රැඳී සිටියදී අනෙක් දෙදෙනා පිටව ගියහ.
එතෙක් කුමරිය සිටියේ දැඩි නොඉවසිල්ලෙනි.
එතෙක් නිසලව සිටි යෝනක ස්ත්‍රිය, දොර වැසුනු විගස මාලාට යහන් ගැබේ කෙළවර වූ සඳලු තලය වෙතට යන ලෙසට සන් කලාය. මාලා සිය දර්ශන පථයෙන් වසන් වූ වහාම, මෙතෙක් වෙලා සැරසී සිටි දිගු ලෝගුව ගලවා ඉවතට විසි කල හේවායා, ඒ වනවිටත් කඳුළු වගුරවමින් සිටි සිය ආදරිය වැළඳ ගති.


“මගේ රන්!…මම…මට…”
“ෂ් ෂ්…දැන් නාඩා ඉන්න සීදේවි”
“මට මෙහෙම ඉන්ට බැහැ මගේ දෙයියෝ…මාව මෙහෙන් අරන් යන්ට!”


සිය පෙම්බරිය මෙසේ සිය බාහු වලට මැදිවී, සිය උරහිසෙහි ඇගේ හිස ඔබා ගෙන, ඇය රැගෙන යන්න යයි කියද්දී සසල නොවෙන ලෙයින් මසින් සැදුනු පෙම්වතෙක් සිටීද?


එහෙත් හේවායා සිය සිතෙහි ඇතිවුණු කම්පනය ඇයට පෙන්වුය නැති.


“මගේ සීදේවි…මේ අහගන්න. දැන් මේ කියන දේ හොඳින් අහගන්න…මගේ කුමාරි…ඔය කඳුළු පිහාගෙන මා දිහා බලන්ට…කුමාරි…මේ තීරණේ වෙනස් කරන්න තියෙන අන්තිම අවස්ථාව. මා දිහා බලල කියන්න මේ රජ සම්පත් සියල්ල අත හැරලා, නිකම්ම නිකම් පර දේශක්කාර හේවායෙක් එක්කල යන්ට එනවද?”


කුමරිය තුෂ්නිම්භූතව ඔහු දෙස බලා සිටියාය. ඔහු තමාගෙන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු වන බැව් පෙනුනි.


“නැහැ” කුමරිය සෙමින් පැවසුවාය.


මේ හේවායා අනපේක්ෂිත පිළිතුර බව ඔහු තිගැස්සුණු අයුරින් පෙනුනි. එහෙත් කුමරිය තවත් කතා කරයි.


“නැහැ…මම යන්නේ නිකම්ම නිකම් හේවායෙක් එක්ක ල නොවෙයි. කියන දේ කරන, කරන දේ කියන, එඩිතර රණ ශුරයෙක් සමඟයි”


“දැන ගන්න කුමාරි…මේ හේවායට දැසි දස්සන්, මිල මුදල් නැහැ. රජ සැප දෙන්න බැහැ. ඒත් හේවාය එක්ක යනවද?”

“කුමාරිගේ රාජ සම්පත්තිය ඇත්තේ හේවාය ලඟයි”


“කුමාරි ආදරේ කරන මේ හෙළ දීපේ දාල යන්ට වේවි. සීතල රටකට නැව් නගින්ට වේවි”
“කොහොමත් කුමාරිට හෙළ දීපෙන් යන්ට වෙනවා. සීතල රටේදී හේවාය ළඟ ඉන්නා තුරා කුමාරිට සීතල නැති වේවි”


මෙතෙක් වෙලා දැඩි ස්වරයෙන් කතා කල හෙවයාගේ මුහුණට මන්දස්මිතයක් පහල වන්නේ මෙවිට ය.
“එහෙනම් මගේ සීදේවි. එන්න. අපි යමු”


“මේ දැන්?”


“….ඔව්!”

Advertisements

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 14


<< 13 කොටස

දෙරටක් යා කරවන මහා මංගලෝත්සවය දිනෙන් දින ලං වෙමින් පැවතිණ. දේශපාලන ගිවිසුම් ලියැවෙමින් පැවතිණ. ලංකාපුරයෙන් නැව් නගිනා රජ කුමරිය සමඟ යැවෙන ඇගේ අතවැසි සේවිකාවන් තෝරාගැනීමේ කටයුතුද, නව මනාලියට මදුරා පුර සිරිත් විරිත් ඉගැන්වීමේ කටයුතුද, ඈ රැගෙන යන රන් රිදී මුතු මැණික් දායාද සුදානම් කිරීමේ කටයුතුද ඇතුළු තවත් නොකී බොහෝ රාජකාරි නිසා රජ මාලිගය එකම කාලගෝට්ටියකි.
එසේ වුවද ඒ මහෝත්සවයේ මනාලිය ට ඒ කලබගෑනි ගැන වැඩි උනන්දුවක් නැත. මව් බිසව් විසින් ඇයට උවමනා සළු පිලි සහ ආභරණ තෝරා ගන්ට කැඳවන අවස්ථාවන්හිදී කුමරියගෙන් ලැබුනේ උදාසීන ප්‍රතිචාරයකි. රාජකීය වෛද්‍යවරයා විසින් රුව වඩවන ආහාර, ආලේපන ඇතුළු නිර්දේශිත වට්ටෝරුව පිලිබඳ ද ඇය වැඩි අවධානයක් යොමු නොකලාය.
සත්තකින්ම ඇය තැවෙමින් සිටියේ ළඟ ළඟ එන ඇයගේ මංගල දිනය ගැන නොවේ.
සති කිහිපයකින් මුණ නොගැසුණු ඇයගේ පෙම්බරයා පිලිබඳවය.
ඔහු අවසන් වරට ඈ හමුවට පැමිණි දින වෙන්ව ගියේ, මංගල්‍යයට පළමු ඇය හා පළා යාමට විධි විධාන සකස් කරනු වස් කිහිප දිනකට ඔහුට දුර බැහැර යන්ට වන බවත්, ඒ නමුත් හැකි ඉක්මනින් ඒ වැඩ කටයුතු නිමා කරගෙන ඇය හමුවට එන බව ඇයට ශපථ කර ය.
නමුත් දැන් ඔහු ගොස් සති කිහිපයක් ගතවී ඇත.
ඔහු ගෙන් තවමත් ආරංචියක් නැත්තේ ඇයි? අඩු ගණනේ ඔහු යහතින් බවට පණිවුඩයක් වත් එවන්නට තිබිණ. ඔහු ට යම් අනතුරක් වත්ද? එහෙත් ඔහු හා සම්බන්ධය තම මා පියන් දන්නා බවක් කුමරියට නොසිතෙයි. එසේ නම් ඔහුට කුමක් වීද?
ඊටත් වඩා දැන් දැන් මේ සරණ මංගල්‍යයේ කටයුතු නිසා වෙනදා ඔහු හමුවීමට ගිය මාර්ගද එකින් එක ඇහිරී ගොස් ය. ඔහු සිය කටයුතු නිම කල පැමිණ සිටියත් ඔහු ඇය හමුවන්නට එන්නේ කෙසේද?
කුමරිය මේ සියලු ප්‍රශ්න ගැන තැවෙමින්, සිය පරිවාර ස්ත්‍රීන් දෙදෙනකු සමඟ සුපුරුදු පරිදි රාජකීය යහන් ගැබ වෙත පිවිසියේ රාත්‍රී නින්දට යාමට සළු පිලි අබරණ අවහර කරනු වස්ය.
එසේ වුවද එහි සිටි අමුත්තන් දෙදෙනා දුටු කුමරිය වික්ෂිප්තව සිය පරිවාර ස්ත්‍රීන් දෙස බැලුවේ ‘මේ කවරෙක් දැයි’ අසන්නටය.

සිරි යහන් ගැබ මුල සිටගෙන සිටියේ කුමරිය ගේ පිරිවර ලඳක් වූ මාලා සහ යෝනක කාන්තාවක් ලෙස සිතිය හැකි හිසේ සිට දෙපතුල තෙක් ආවරණය කරගත් ලඳකි.
“අවසර කුමරියනි, මේ යෝනක පුරේ සිට පැමිණි කුල කාන්තාවක්. විවාහ මංගල්‍යයට ඔබ තුමිය ලැහැස්ති කරන්ට, රුව වඩවන බෙහෙත් ආලේපන රැගෙන මැය පැමිණ සිටින්නේ…වෙදැදුරු තුමන්ගේ අණ පරිදි”
කුමරියගේ විපිලසර බැල්ම දුටු පිරිවර ලඳුන් අනපේක්ෂිත අමුත්තිය පිලිබඳ තොතු පහදන්නට වුහ.
හැඩි දැඩි ස්වරුපයක් ගත් යෝනක ස්ත්‍රිය දෙස කුමරිය හෙළුවේ නොපහන් බැල්මකි.
“මේ රෑ යාමයේ මගෙන් නොවිමසා මැය එවීමෙන් වෙදැදුරු කර ඇත්තේ නොපනත් කමක්! මට දැන් ඉතාම විඩා වයි. ඊටත් ඕනෑ තරම් රූප ලාවන්‍ය ඖෂධ දැනටත් ඔහු මට එවා යි තිබෙන්නේ. නුඹේ ඔය ආලේපන වෙදැදුරු තුමන් අතම නොඑවා නුඹ ට මෙහි එන්ට කාරණය කිමද?”
යෝනක ස්ත්‍රිය මෙහිදී පිළිතුරු දෙනු වෙනුවට මාලා දෙස බලා යමක් සන් කලාය.
“අවසර කුමරියනි” මාලා සෙමෙන් හඬ අවදි කලේ කුමරිය කෝප වී ඇති බව දැනුනු බැවිනි.
“මැය ගොළු ස්ත්‍රියක්. ඇය මා වෙත භාර කලේ වෙදැදුරු තුමාගේ නිලධාරියෙක්. ඔහු කියූ පරිදි මැය දන්නා බෙහෙත් ආලේපන ඇඟ ගැල්විය යුතු වන්නේ විශේෂ ක්‍රම වේද වලට. ඒ සඳහා අප පුහුණු වී නැති නිසා මැයම ඒ කටයුතු කල යුතු බවයි වෙදැදුරු තුමා කියා ඇත්තේ…මැය හෙට දින නැවත යෝනක පුරය බලා නැව් නගින නිසා අද රාත්‍රියේම ඇය එවා තිබෙනවා. ඒ බව තහවුරු කරන්ට වෙදැදුරු තුමා ගේ මුද්‍රාව සහිත අණ මා සතුයි…” අතේ වූ අණ පතක් කුමරිය වෙත යොමු කරමින් පරිවාර ස්ත්‍රිය පැවසුවාය.

කුමරිය යටි තොල සපාගෙන මුහුණ පුළුටු කර ගත්තාය. සියල්ල සිදු වන්නේ අන් අයට අවශ්‍ය පරිදි ය. අඩු තරමේ නිදහසේ නින්දට පෙර සිත් සේ ගත දොවා ගැනීමට වත් නැත. මාලාගෙන් අණ පත උදුරා ගත් කුමරිය එය වැරෙන් ඉවතට විසි කර දැමුවාය.
“වහාම නුඹලා ඉවත් වන්න! හැම දෙනාම!”
සටන් කරන්නට නොහැකි සතුරන් නිසා දොම්නසට පත්වන අප, ඉතාම කුඩා දේ වලින් කෝප වී සිතේ පවතින පීඩනය සැහැල්ලු කරන්නේ සමහර විට අප තලා පෙලා දමන්නන්ගෙන් බැහැර අන්‍යන්ගෙනි. කුමරියටද මෙවෙලේ සිදු වුයේ එය මිස අනෙකක් නොවේ. කෙසේ වෙතත්, මෙහිදී අපි මේ සියල්ල දෙස සීරුවෙන් බලා සිටි අද්භූත යෝනක ස්ත්‍රිය වෙත අවධානය යොමු කරමු.
වෙදැදුරු අණ කුමක් වුවත්, සිය පරිවාර ස්ත්‍රීන් සහ තමාට වහාම යහන් ගැබෙන් ඉවත් වන්නට සිදු වන බව ඇයට තේරුම් ගිය මෙනි. ළඟ සිටි මාලා අතින් ඇද, ඇයට වේගයෙන් යමක් හස්ත මුද්‍රාවෙන් යමක් පැවසුවාය. යෝනක ස්ත්‍රියගේ පණිවුඩය කුමක් වුවත්, එයින් මාලාගේ මුහුණ සුදුමැලි වෙනු පෙනුනි.
දෙනෙත් රතු කරගෙන, දෙඅත හිණ මත තබාගෙන, අනෙක් පරිවාර ස්ත්‍රීන් දෙදෙනා හා වාද කරමින් සිටි කුමරිය ට හෝ, වෙදැදුරු අණට පිටුපෑමේ ආදීනව පිලිබඳ කුමරියට ඒත්තු ගන්වන්නට තනන එම ස්ත්‍රීන්ට හෝ මෙය නොපෙනුණි.

කුමරිය විශ්මයට පත් කරමින් ඒ වර යෝනක ස්ත්‍රිය කුමරියගේ අතින් සෙමෙන් ඇද්දේ ඇයගේ අවධානය ගනු පිණිස ය. ඇයගේ අරමුණ කුමක් වුවත්, හුදී ජනයාට රාජකීයයන් ගතට අත තබනු, ඔවුන්ගේ අවසරයෙන් විනා අකැප ය. එහෙයින්, ස්ත්‍රියගේ මේ වාරිත්‍ර ක්‍රියාවෙන් කුමරිය පමණක් නොව පරිවාර ස්ත්‍රීන් ද තිගැස්සුනේ, මොහොතක නිශ්ශබ්ධයක් ඇතිවිණි.
මාලා ඒ අවසරයෙන් ප්‍රයෝජන ගත්තාය.
“කුමරී…මේ ස්ත්‍රිය…ඔබ හට ත්‍යාගයක් රැගෙනයි පැමිණ සිටින්නේ…මේ….”
මාලා සිය අත්ල මත තබා ගෙන සිටි ‘ත්‍යාගය’ දුටු කුමරිය ගේ හදවත මොහොතකට නතර වූවාක් මෙන් විය.
ඇය අතෙහි වුයේ කුඩා කිනිස්සකි. දැවයෙන් නිම කල තිබුණු එහි මිටෙහි වුයේ උතුරු මුහුදෙන් ජීවය ලද පුරාවුර්තයන් හී ප්‍රචලිත මුහුදු මකරුන් දෙදෙනෙකුගේ කැටයමකි.
ඒ කුමරියගේ හේවායාගේ කිනිස්සයි.

උඹ මට අකුරු ටිකක් නෙවේ…ඒත්…



කිරිකැටි පුතා ගල් පොත්තක හිර කරලා…
මේ අකුරු පෙලකින් කොහොමද
උඹේ හිනාව දකින්නේ?
ඒත් මං උඹව හොයනවා
ගල් අකුරක කොණක
උඹේ සුවඳ පොදක හෙවනැල්ලක් හරි
හැංගිලා ඇති කියල මට හිතෙන නිසා.
ඒක මට වටිනවා…

Listen to this song : Where have all the flowers gone? by Pete Seeger

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 13


<< 12 කොටස

පෙම්වතියගේ අණෙන් සිය වැඩ නැවැත්වීම ට සිදුවීම නිසා දුකට පත් හේවායා මුහුණ පුළුටු කරගත්තද, ඔහුගේ මුහුණ දුටු පෙම්වතියට නම් සිනාව නවතාගැනීමට හැකිවුයේ නැති!

“ඔන්න ඉතින්.” මුදා හල වරලස නැවත සකසමින් කුමරිය හඬ අවදි කලේ හේවායා දෙස යටසින් බලමිනි.
“මේ අහන්න මගේ රන්. කියන්ට කාරනාවක් තියෙන හන්දයි මම…” ඇය සුසුමක් හෙළුවාය. මෙතෙක් වෙලා මුහුණේ රැඳී තිබුණු කෙළිලොල් නුරා ස්වභාවයද ඒ සුසුමට අසුවී ගසා ගෙන ගියාක් මෙන් ඇගේ මුහුණේ මතුවුයේ අපේක්ෂා භංග බැල්මකි. ඇයගේ වෙනස්වීම ඉවවැටුණු හේවායාද වහා ඇයගේ මුහුණ බැලීය. ඔහුගේ දෙනෙතේ වුයේ ප්‍රශ්නාර්ථයකි.
“මදුරා පුරේ ට මාව දෙන්ටයි පියරජතුමා තනන්නේ. ඉක්මනින්ම…බොහොම ඉක්මනින්ම මට නැව් නගින්ට වේවි…” ඇය කතා කලේ ඈතින් පෙනෙන නොපෙනෙන මායිමේ යන්තමින් දිස්වුනු කඳු වළල්ලක් දෙස නෙත් යොමාගෙනය. සිය හද රන් කිරුළු පලන් පෙම්බරයාණන්ගේ මුහුණ දෙස බලාගෙන, තමාට වෙනකෙක් හා සරණ යන්නට සිදු වනු බව, කෙසේ නම් පවසන්නටද?

එකදු මස් පිඩුවකුදු නොසෙල්වී, සෙල්මුවා බැල්මකින් යුතුව හේවායා මේ අසුභ ආරංචිය භාරගත් අන්දම දකින යමෙක්, මේ හේවායා නම් කුමරිය කෙරේ කිසිඳු ප්‍රේමයක් නැති අමනයෙකැයි සිතුවා නම් ඒ ස්වභාවිකය. කෙසේ වතුදු සිය පෙම්බරාගේ සියලු ඉරියව් හොඳින්ම දන්නා කුමරියට නම්, තදින් මිට මොලවා ගත් දෑතින් සහ පුට්ටු වූ දෙතොලින් යුතුව, සිටිනා හේවායාගේ සිතුවිලි හඳුනා ගැනීම අපහසු වුයේ නැති.

“සීදේවි…” හේවායා ආයාසයෙන් යමක් කියන්ට තනන බවක් පෙනුනි.
“මදුරා පුරේ අග බිසව් වුනාම මගේ සීදේවිට…” ඔහු දිව පැටලුනාක් මෙන් කතාව නැවැත්වීය. යලිත් දිගු හුස්මක් ගත හෙතෙම කතාව පටන් ගත්තේ ඔහුගේ සුපුරුදු තේජවන්ත විලාශයෙන් නොව බිඳුණු ස්වරයකිනි.
කුමරිය විසල් කරගත් දෑසින් යුතුව ඔහු දෙස බලා සිටියා පමණි.
“සීදේවි මදුරා පුරේ ගියාට මම තරහ වෙන්නේ නෑ… නමුත්… මගේ රාජ කුමාරි මා එක්කල එන්ට කැමති නම්… ඔව්… මගේ ජීවිතේ තියෙන තාක් කල් මගේ කුමාරිව මම රකිනවා.” බිඳුණු ස්වරයෙන් පටන් ගත වැකිය හේවායා අවසන් කලේ නම් සුපුරුදු ස්ථිර විශ්වාසී ස්වභාවයෙනි.

මෙතෙක් වේලා මිලින වී ගිය කුසුමක් මෙන් සිටි කුමරියගේ මුහුණ යන්තම් විකසිත වුයේ ඒ අවසන් වැකිය සවනත් වැකීමෙනි.
“මගේ රන් මාව එක්ක යනවා?” ඇය තමාට පිටුපා සිටි හේවායා ගේ ගෙල වටා මුදු මල්දමක් පලදන්නා සේ දෙඅත් යවා ඔහුගේ පිටි උරයේ හිස හොවමින් ඇසුවාය. සිය පෙම්බරා රජ අණට ද පිටුපා තමා සරණ කරගැනීමට සුදානම් බව ඇසු කුමරියගේ සිතේ ද, හුදෙක් ඕනෑම පෙම්වතියකගේ සිතක ඇතිවනවාක් මෙන් ආඩම්බරයක් මිශ්‍ර අමන්දානන්දයක් පහල වීම අරුමයක් නොවේ. රජ අණට පිටුපෑම කෙතරම් භයානකද? ඊටත් ඔහු පිටදේසක්කාරයෙකි. ඔහුට කියා උදව් දෙන්නට බලවත් ප්‍රභූන්, නෑසියන් මෙහි නැත. මිල මුදල් රන් රිදී ඔහු ළඟ නැත. ඔවුන් පැරදුනොත් පිය රජු ඇයට සමාව දුන්නත්, ඔහුට නම් අත්වනුයේ ඉතාම දුක්ඛදායී ඉරණමකි. එහෙත් ඒ සියල්ල තිබියදී ඔහු තමා වෙනුවෙන් සටන් කරන්නට ලැහැස්තිය!
එහෙත් ඇයගේ අහිංසක ප්‍රීතියට වැඩි ආයුෂ තිබුනේ නැත. සිය පෙම්වත් හේවායා ගැටෙන්නේ මුළු ලංකා දීපයේ අධිපති සිය පිය රජ සමඟය. නැත. එපමණක් නොවේ. මුහුදින් එතෙර නොදුටු කුමරාද ඔවුන්ට එරෙහි වනු ඇත. රාජධානි දෙකක් හා යුධ වදින්නට තනි හේවායකුට පිළිවන්ද?

දැඩි බියකින් කුමරියගේ හදවත ගැහෙන්නට විය. හටගත් ප්‍රීතිය ක්ෂණයෙන් නැතිවී ගියේ දැල්වෙන පහන් සිලක් හදිසියේ සුළඟට නිවී යන පරිද්දෙනි. මධ්‍යාහ්න යේ වුවද සියල්ල එකවර අඳුරු වූ ලෙසක් කුමරියට දැනුනි. තමා අසල මීට මොහොතකට පෙර සිටි හේවායා බියජනක ලෙස, ඇල්ලිය නොහැකි වේගයකින් ඈතට ඇදී යන ලෙසක් ඇයට දිස්විණි.

ඒ හැඟීම පැවතියේ තත්පර කිහිපයකි. යලිත් පියවි සිහියට එළඹී කුමරිය ඇය දුටු ඒ බියකරු දෘෂ්ටිය සිතෙන් ඈත් කර දැමුවාය.

නමුත් පසු දිනකදී, ඒ නිල්වන් කඳු වළල්ලෙන් බොහෝ ඈත, කර්කශ දේශයක නුහුරු තරු රටා අහසක් යට අවසන් හුස්ම හෙලන වෙලේ මේ සිද්ධිය සිහිය ට ආ කුමරිය, එදා ඒ දර්ශනය වුයේ අනතුරු හැඟවීමක් බව ප්‍රත්‍යක්ෂ වශයෙන් දැන ගත්තාය.