මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 19


<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 18

කුටියට ආ හේවායා සිය කර වටා දැවටු සාලුව ගෙන බිත්තියේ එල්ලුවේය. ඔහු එන තෙක් බලා සිටි කුමරිය ඔහු වෙත දිව ගොස්, ඔහුගේ බඳ වටා දෙඅත් යවා තුරුළු වුයේ සෙනෙහසිනි. ඔහුගේ පිටි උරපත්තේ මුහුණ හෙවු ඇය ළය පිරෙන්නට දිගු හුස්මක් ගත්තාය.

සිය පෙම්බරයාගේ ගතෙන් නැඟ එන සුවඳ මෙන් වෙන කිසිවක් ළඳකගේ සිත උණුසුම් කරයිද?
“සීදේවි …”
එහෙත් හේවායාගේ ස්වරයෙහි වුයේ කණස්සල්ලකි.
“මම අර වෙදා ගැන ඇහැ ගහගෙනයි හිටියේ…මිනිහා කහවනු වලට කෑදරය කියල මට අහන්ට ලැබුනා නැවේ මිනිස්සුන්ගෙන්..”
“කහවණු වලට කරන්ට බැරි දේවල් බොහොම හිඟයි මැණික. අපි ළඟ කහවණු නැහැනේ…ඉතින් වෙදරාළ මුකුත් කරනවා දුටුවද?”
“මම එහෙමම දුටුවේ නැහැ සීදේවි…ඒත් ළඟකදී පටන් මිනිහා අතේ කහවණු ගැවෙසෙනවා ය කියලයි තැබෑරුමේ කියන්නේ. මට සැක ඒ ගැනයි…කොහොම නමුත් කුමරී තවම නැව ගොඩ බිමක් පෙනෙන තෙක් මානයේ නැහැ. ඊළඟ නැවතුම වෙන්න ඕනා බෙරෙනිස්…මිසරයේ…එතෙක් ඔය කොයි එකාට උනත් අපට කිසිත් කරන්ට බැහැ. මොකද අපිව කම්මුතු කරන්ට ඕනා නම් දැනටමත් නැවෙන් ලුහුදට තල්ලු කරන්ට තිබුනා! හඃ… බෙරෙනිස් ලං වද්දී අපි ප්‍රවේසම් වෙන්න ඕනා”

යටි තොල සපා ගත් කුමරිය මද වෙලාවක් කල්පනා කළාය. වෙදැදුරා ඔවුන්ව පාවා දුන්නා නම්, නැවේ ගමනාන්තයට ළඟාවීමට පෙර, ඒ කා හට දැයි සොයා ගත යුතු ය.
රජ වාසල ජීවිතයෙන් ඇය එක් දෙයක් උගත්තා නම්, ඒ කහවණු පුරඟන න් වෙතට ද, පුරඟන සියලු රහස් වෙතටද මග පෙන්වන බව ය. නෞකාවේ පුරඟන න් අතලොස්සකි. එහෙත් ඔවුන් හමුවන්නේ කෙසේද? හේවායා නම් තමා එවන් එකියක හා ගැවසෙනවාට තදින් විරුද්ධ වනු බව ඇය දත්තා ය.

එහෙත් මේ ඔහුට කළ හැක්කක් නොවේ. තමාම කළ යුත්තකි.

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 17

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 16

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 15

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 14

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 13

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 12

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 11

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 10

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 9

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 8

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 7

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 6

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 5

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 4

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 3

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 2

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 1

Advertisements

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 18


<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 17



වියලී ගිය දෙතොල් සහ ගිලාගිය දෙනෙත් රෝගී යුවතියගේ මුහුණට ගෙන දුන්නේ මලානික බවකි. ඇයගේ දිගු කෙස් වැටියේ අවුල් හැර පීරමින් සිටි උත්තුංග දේහ දාරී තරුණයා නම් කිසි විටෙකත් ඔහු කියූ පරිදි තරුණියගේ සොහොයුරා නොවන බව වෙදදුරුට පසක් වී තිබිණි.

“බය වෙන්ට කාරී නැහැ…මේ දරුවා ගේ ඇඟට හරියට කෑමක් වැටිලා නැති නිසා උණ අල්ලලා හිටින්නේ…මුහුදු මත සැරේට දැනෙන ඈයෝ ඉන්නවා. මේ දැරිවි ත් එහෙම කෙනෙක්…ඒකට මම දෙන්නම් පොඩි බෙහෙතක්…වමනේ ගතියයි හිස කැරකිල්ලයි ඇරිලා යන්ට. වැදගත්ම දේ මේ දැරිවි ට ඇඟට පණ එන්න ටික ටික කෑම දෙන එක.”
ශ්වේත වර්ණ දිගු යටි රැවුල අතගාමින්, හේවායාට උපදෙස් දෙන වයෝවෘධ වෙදැදුරු ගේ කාරුණික වදන් කුමරියට ගෙන ආවේ සහනයකි. හේවායාට ගිලන් වූ තමාට නිතර දෙවේලේ උපස්ථාන කිරීමට සිදු වීම පිලිබඳ ඇය සිටියේ කනස්සල්ලෙනි.

ආපසු යාමට හැරුණු වෙදැදුරු මදක් නැවතු හේවායා යමක් කීමට තැත් දරන බවක් පෙනිණි. වෙදැදුරු සිහින් සිනාවක් පෑවේය.
“දරුවා…නුඹ ඔය කීම ට හදන්නේ මේ දැරිවි යක් ය කියල නැවේ කාටවත් කියන්ට එපා කියල නේද? ඒ ගැන කලබල වෙන්න එපා පුතා. තරුණ දැරිවියෝ මේ වගේ නැව් ගමන් වල කැඳව යනකොට හැමෝම කරන දෙයක් ඔය. ඔය දරුවොන්ගේ රහස සුරක්ෂිතයි”

* * *

ඔහු ට අවැසිව තිබු තොරතුර ලැබිණි. සැකය නිවැරදි ය.
කහවණු පොදියක් හුවමාරු විය.
වෙදැදුරු කහවණු ගණන ගැන හමාර කර හිස ඔසවද්දී කාල වර්ණ උඩු රැවුල් කරු අතුරුදන් වී සිටියේය.

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 16

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 15

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 14

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 13

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 12

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 11

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 10

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 9

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 8

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 7

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 6

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 5

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 4

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 3

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 2

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 1

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 17


<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 16

ලක්දිව රජ කුමරිය සහ ඇයගේ මුහුදු නිල් ඇස් ඇති පෙම්බරයා රැගත් ඒ නෞකාව, අරාබි මුහුද කරා වූ චාරිකාව එසේ ආරම්භ කළාය.

මේ අල්-සෆීනා නෞකාවේ මගීන් අතරේ, අන්තිම මොහොතේදී නැව්පතිට අල්ලසක් දී ගමනට එක්වූ මගියෙක් ද විය.
ඝන ව වැදුණු තද කළු උඩු රැවුල කරකවමින්, මාතොට යන එන අය නිරික්සමින් දින ගණනක් ගත කල ඔහුට, නැව්තොට අසබඩ දී සදාත සමැති දේහධාරියා සහ ඔහු කැටුව යන හීන්දෑරි කොලු ගැටයා ඇස ගැටුනේ අහම්බෙනි. මද වේලාවක් ඔවුන් වෙත නෙත් යොමා සිටි ඔහු විසින් වහාම ඔවුන් හඹා යාමට තීරණය කරන ලද්දේ දශක කිහිපයක් රාජකීය චර පුරුෂ සේවාවේ යෙදී ලත් අත්දැකීම් නිසා විය හැකිය.

* * *

‘සීදේවි … ඉතින් මේ කැඳ ටික බොන්ට’
හේවායා සිටියේ උදෑසන පටන් කිසිදු අහරක් නොගත් කුමරිය වෙත පින්සෙන්ඩු වෙමිනි. නැව ගමන් අරඹා දින කිහිපයක් ගත ව තිබුනද, කුමරියගේ මුහුදු මත සංසිදී තිබුනේ නැත. දිනකට කිහිප වරක් මතුවන වමනය සහ ඒ සමඟම පවතින ආහාර අරුචිය නිසා නිරාහාරව සිටිමෙන් ඈ දුර්වල ව සිටියා ය. මුලින් නැවේ උඩ තට්ටුවේ මදක් ඇවිද ඒම ට පුරුදු වී සිටියද, නුහුරු සීතල සුළං වලට අසු වීමෙන්දෝ ඇය මද උණෙන් පෙලෙන්ට වීම නිසා එහි යාමද අසීරු වී ඇත.

හේවායා මුහුණ දී සිටියේ උහතොකෝටික ප්‍රශ්නයකට ය.
දිනෙන් දින නරක අතර හැරෙන කුමරිය ගේ අසනීපය ට ඖෂධ හේවායා ළඟ නැත. කරන්නට ඇති එකම දෙය නැවේ වෙදැදුරු හමු වීම ය.
එහෙත් තරුණයෙකු සේ පෙනී සිටින කුමරියගේ වෙස් බැන්දුම වෙදැදුරු හමුවේ ගිලිහෙනු ඇත.

වෙදැදුරු විශ්වාස කල හැකිද?

* * *

ඩෙරියස් අල්-සෆීනා වේ උඩු මහලේ ගරාදියට බර දී,  ඉහළ අහසේ වෙනස් වන තරු රටා දෙස නෙත් යොමාගෙන සිටියේ ය. ඉතා සුදුමැලි වතින් සහ කෙසඟ පෙනුමෙන් යුතු ඔහු දකින අපරීක්ෂ්‍යාකාරී නෙතක් නම්, රෝගී දුබලයකු ලෙස ඔහුව නිෂ්ප්‍රභා කර හරිනු නියතය.
ඔහුගේ නියම ස්වභාවය කෙරෙහි යම් තරමකට හෝ ඔත්තුවක් දැන ගත හැකි වනුයේ ඔහුගේ තියුණු කල්පනාකාරී බැල්ම දකින කෙනෙකුට ය.
නමුත් දිවා කාලයේ ඔහු එලි පහලියට නොබස් හෙයින් නැවේ මගීන්ට ඔහුව දැක ගත හැකි වුයේ සෙවනැලි රජ වන රාත්‍රී කාලයේ පන්දම් එළියෙන් පමණි.

* * *

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 15

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 14

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 13

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 12

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 11

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 10

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 9

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 8

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 7

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 6

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 5

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 4

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 3

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 2

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 1

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 16


<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 15

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 14

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 13

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 12

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 11

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 10

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 9

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 8

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 7

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 6

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 5

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 4

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 3

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 2

<<මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 1

මැදියම එළඹෙන්නට හෝරාවක් දෙකක් පමණ තිබු හෙයින් මාළිගයේ පැවතියේ නිහඬ සන්සුන් බවකි. විදුලිය නොමැති ඒ දුරාතීතයේ හිරු සමඟම නින්දට යන්නට මිනිසුන් පුරුදු වී සිටි හෙයිනි. තම පෙම්බරයා සමඟ අතිනත ගෙන, මව් පිය නෑ සියන් හැරදා පතිකුලයට යන ඕනෑම දැරියකට සේම කුමරියගේ හදවතද ශෝකයෙන් බර වී තිබිණි. වෙනසකට වුයේ ඈ යන්නේ නැවත නොඑන්නටම වී මය.

* * *

ඔවුන් දෙදෙනා මාළිගයේ රැකවල්ලන්ගේ ඇස් වසා මාතොටට ආ අන්දම විස්තර සහ සිතියම් සහිතව සටහන් වී තිබුනද ඒ ඔබ වෙත කීමට නොයන්නේ මේ වෘතාන්තය අනවශ්‍ය ලෙස සංකීර්ණ නොකරනු වස් ය. ගමනෙන් හරි අඩක්ම අසු පිටින් ගෙවා, ඉන් ඉක්බිති ප්‍රධාන මාර්ග මග හැරීමේ අවශ්‍යතාවයත්, අවධානයට ලක් නොවීම පිණිසත්, පයින්ම වන මන් පෙත් ඔස්සේ දින ගණනක වෙහෙසකර ගමනකින් පසුව කුමරියත් හේවායාත් මාතොට හෙවත්  අනුරාධපුර රාජධානි සමයේ ලක්දිව කාර්යබහුලම වෙළඳ වරාය ට ලංවූ බව පමණක් පවසමි.


උකුසු ඇස් වලින් වසන් වනු වස්, හේවායා සහ ඔහුගේ ආදරවන්තිය මාතොටට ලඟා වුයේ දිගු ගන ලෝගු පොරවා ගත් පර්සියානු වෙළෙන්දකු සහ ඔහුගේ බාල සොහොයුරා ලෙස සැරසී ගෙන ය. මදටිය සහ ගඩොල් වර්ණ කල හෙයින් හේවායාගේ රන්වන් හිස තද දුඹුරු පැහැයෙන් දිස්විය. යන්තමින් පහන් දැලි තැවරූ මුහුණ පමණක් පෙනෙන ලෙස හැඳ සිටි කුමරිය වයස සොලොස්විය නොඉක්මවූ කොලුවෙකු ගේ වෙස් ගත්තාය. දෙරටක රාජ උදහසින් බේරීමට මෙන්ම, විෂම කයිරාටිකයන් සහ සල්ලාලයන් ගහණ වෙළෙඳ තොටෙහි දී කුමරියගේ ආරක්ෂාව පතාද මේ වෙස් ගැන්වීම සිදු විය.


‘සීදේවි ඉතින් ඔය පෙනෙන්නේ අපේ නැව තමයි…අද ඉර බහින්ට මත්තෙන් යාත්‍රා කරන්ට යෙදී තියෙන්නේ’
මාතොට වරායේ ගල් බැම්ම මත සිටගෙන, පහත වෙරළේ නැංගුරම් ලා වූ නෞකා තිහ හතළිහක් මැද්දේ එකක් පෙන්වමින් හේවායා පැවසුවේය. සිය පෙම්බරයා සමඟ මව් රටින් තමා ඈතට ගෙන යාමට නියමිත ඒ ඉරණම යාත්‍රාව දෙස කුමරිය බැලුවේ විසල් කර ගත් දෙනෙතිනි. මෙතරම් මහා ජනකායක්, ඒද අනෙක වර්ණ සමින් සහ අරුම පුදුම බස් තෙපලන, නා නා විධ රෙදි පිලි හැඳගත් ජනකායක්! ඊටත් වඩා මේ පෙණ නගිමින් හෝ හඬ ගසමින් වෙරළ සමඟ දබර කරන තෙරක් නොපෙනෙන මහා ජල කඳක්!


‘මේ පෙනෙන්නේ මාතොට…අපට මුලින් අරාබි මුහුද දිගේ පර්සියානු බොක්කත් පහු කරන් යන්ට ඕනා කරනවා…’ හේවායා ගල් බැම්ම මත දිග හැරගත් නාවික සිතියමක් ඔස්සේ ඇඟිල්ලක් ගෙන යමින් පවසයි. ‘මේ පෙනෙනවාද සීදේවි මේ තමයි අපට යා ගන්ට ඕනා තැන! ඇලෙක්සැන්ඩ්රියාව! මගේ රට තියෙන්නේ අන්න ඒ නැව් තොට ටත් එහායින්…’
කුමරිය මේ සියල්ල අසා සිටියේ කිසිදා දැක නොමැති, රස බලා නැති අපුරු රස කැවිලි විශේෂයක් පිලිබඳ විස්තරයක ට සවන් දෙන කුඩා ළදරියක විලසිනි. අරාබි මුහුද, පර්සියානු බොක්ක, ඇලෙක්සැන්ඩ්රියාව…හද පතුලෙන් පෙණ දමමින් නැගෙන අමුතු ආහ්ලාදයක් මේ නුපුරුදු නම් ගම් ඇය තුල ජනිත කළේය.



‘එහෙනම් එන්ට මගේ කුමාරි… පමා වුවොත් නැවේ අපේ තැන් නැති වෙන්ට පුළුවනි. මොකද කිව්වොත් ඔය නැවියා, ඉබන් වසියා මහ කපටියා. කහවනු කීපෙකට මිනිහගේ අම්ම තාත්ත උනත් විකුණන්ට පුළුවන්…දැන්ම ගියොත් අපට ටිකක් සුව පහසුවක් ඇති නැව් කුටිය ක් තොර ගන්ට බැරි වෙන එකක් නැහැ…’ පොට්ටනි කිහිපය නැවත ඔසවා ගත් හේවායා පැවසුවේ වරාය දෙසට ගමන් අරඹමිනි.
ඔහු ඔස්සේ යාමට පටන් ගත්තද, වහා යමක් මතක් වූවාක් මෙන් කුමරිය මදකට නැවතුනාය.
ඈ පොලොවට පහත් වුයේ රැගෙන යාමට මව් බිමේ සුවඳ ඇති පස් මිටක් ගැනීමට වුවත්, හදිසියේ වේල්ලක් පුපුරා ආ ජල පහරක් මෙන් කුමරියගේ හදවතෙන් නැගී ආවේ හද කකියවන සන්තාපය කි. අතට ගත් පස් මිට දැඩිව ගුලිකර ගත් ඈ දණ බිම ඔබාගෙන ඉකි ගසමින් හඬන්නට වුවාය.
හේවායා ඈ අසල සිටගෙන සිටියත් කිසිත් කියන්නට ගියේ නැති. ඈ කෙතෙක් වෙලා එසේ හැඬුවා දැයි ඇයට අවබෝධයක් නොවීය. හදෙහි නැගුනු දුක් ප්‍රවාහය ගලා අවසාන වන තෙක් ඇයට බාධා නොකළ සිටි බව අවබෝධ කර ගත් හේවායා, ඇගේ හැඩුම සිහින් ඉකියක් වන තෙක් සිට, ඉනික්බිති ඈ ලඟින්ම ඇන තියාගෙන, මෘදු ලෙස ඇගේ දෙකොපොල් පිස දැම්මේය.
ඔහු කිසිත් කීවේ නැත. කිසිවක් කීම අවශ්‍ය වුයේ ද නැත.
මොහොතක් නිසලව සිටි කුමරිය සිය කඳුලැලි පිසින හේවායා ගේ සුරත දෑතින් තරව අල්ලා සිප ගත්තාය. අනතුරුව නිහඬ එකඟතාවයකින් මෙන් එකවර හේවායා සමගම නැගිට ගත් කුමරිය, වරාය දෙසට පහලට ඔහු අනුව ගමන් කරන්නට වුවාය.
ඇය නැවතත් හැරී බැලුවේ නැත.

 

PS : මාතොට යනු වර්තමාන මන්නාරම වේ

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 15


<< 14කොටස

විදුලි සැරයක් වැදුණු කලෙක මෙන් තිගැස්සුණු කුමරිය වහා සියොලඟම වසා සිටින ස්ත්‍රී රුව දෙස බැලුවාය.
ඇයට සියල්ල අවබෝධ වන්නට ගතවුයේ ක්ෂණයකි. දැන් වහා මේ පරිවාර ස්ත්‍රීන් පලවා හැරිය යුතුය.
ඒ කාර්යයේදී ඇයගේ පිහිටට පැමිණියේ ද මාලා ය.


“වෙදැදුරු තුමන්ගේ අණට අනුව, මේ බෙහෙත් ආලේප කරන වෙලාවේදී  අපට යහන ගැබෙන් පිටව යන්ට ඕනා”
නොදන්නා යෝනක ස්ත්‍රියක් සමඟ සිය රජ කුමරිය තනි කර යාමේ මේ අමුතු අණ පිලිබඳ අනෙක් ස්ත්‍රීන් දෙදෙනා ගේ ප්‍රසාදයක් නොවන බව ඔවුන්ගේ මුහුණෙන් පෙනින.


“අප තිදෙනාම නැතිව මේ ගොළු ස්ත්‍රිය සමඟ රජ කුමරිය තනි කරන්නට නොහැකියි මාලා. ඇරත් මෑ සමඟ ගොළු භාෂාවෙන් කතා කරන්ට දන්නේ නුඹයි. එසේ නම් නුඹ මෙහි සිටිද්දී අප දෙදෙනා යහන ගැබෙන් පිට රැඳෙන්නම්”


අවසන මාලා රැඳී සිටියදී අනෙක් දෙදෙනා පිටව ගියහ.
එතෙක් කුමරිය සිටියේ දැඩි නොඉවසිල්ලෙනි.
එතෙක් නිසලව සිටි යෝනක ස්ත්‍රිය, දොර වැසුනු විගස මාලාට යහන් ගැබේ කෙළවර වූ සඳලු තලය වෙතට යන ලෙසට සන් කලාය. මාලා සිය දර්ශන පථයෙන් වසන් වූ වහාම, මෙතෙක් වෙලා සැරසී සිටි දිගු ලෝගුව ගලවා ඉවතට විසි කල හේවායා, ඒ වනවිටත් කඳුළු වගුරවමින් සිටි සිය ආදරිය වැළඳ ගති.


“මගේ රන්!…මම…මට…”
“ෂ් ෂ්…දැන් නාඩා ඉන්න සීදේවි”
“මට මෙහෙම ඉන්ට බැහැ මගේ දෙයියෝ…මාව මෙහෙන් අරන් යන්ට!”


සිය පෙම්බරිය මෙසේ සිය බාහු වලට මැදිවී, සිය උරහිසෙහි ඇගේ හිස ඔබා ගෙන, ඇය රැගෙන යන්න යයි කියද්දී සසල නොවෙන ලෙයින් මසින් සැදුනු පෙම්වතෙක් සිටීද?


එහෙත් හේවායා සිය සිතෙහි ඇතිවුණු කම්පනය ඇයට පෙන්වුය නැති.


“මගේ සීදේවි…මේ අහගන්න. දැන් මේ කියන දේ හොඳින් අහගන්න…මගේ කුමාරි…ඔය කඳුළු පිහාගෙන මා දිහා බලන්ට…කුමාරි…මේ තීරණේ වෙනස් කරන්න තියෙන අන්තිම අවස්ථාව. මා දිහා බලල කියන්න මේ රජ සම්පත් සියල්ල අත හැරලා, නිකම්ම නිකම් පර දේශක්කාර හේවායෙක් එක්කල යන්ට එනවද?”


කුමරිය තුෂ්නිම්භූතව ඔහු දෙස බලා සිටියාය. ඔහු තමාගෙන් පිළිතුරක් බලාපොරොත්තු වන බැව් පෙනුනි.


“නැහැ” කුමරිය සෙමින් පැවසුවාය.


මේ හේවායා අනපේක්ෂිත පිළිතුර බව ඔහු තිගැස්සුණු අයුරින් පෙනුනි. එහෙත් කුමරිය තවත් කතා කරයි.


“නැහැ…මම යන්නේ නිකම්ම නිකම් හේවායෙක් එක්ක ල නොවෙයි. කියන දේ කරන, කරන දේ කියන, එඩිතර රණ ශුරයෙක් සමඟයි”


“දැන ගන්න කුමාරි…මේ හේවායට දැසි දස්සන්, මිල මුදල් නැහැ. රජ සැප දෙන්න බැහැ. ඒත් හේවාය එක්ක යනවද?”

“කුමාරිගේ රාජ සම්පත්තිය ඇත්තේ හේවාය ලඟයි”


“කුමාරි ආදරේ කරන මේ හෙළ දීපේ දාල යන්ට වේවි. සීතල රටකට නැව් නගින්ට වේවි”
“කොහොමත් කුමාරිට හෙළ දීපෙන් යන්ට වෙනවා. සීතල රටේදී හේවාය ළඟ ඉන්නා තුරා කුමාරිට සීතල නැති වේවි”


මෙතෙක් වෙලා දැඩි ස්වරයෙන් කතා කල හෙවයාගේ මුහුණට මන්දස්මිතයක් පහල වන්නේ මෙවිට ය.
“එහෙනම් මගේ සීදේවි. එන්න. අපි යමු”


“මේ දැන්?”


“….ඔව්!”

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 14


<< 13 කොටස

දෙරටක් යා කරවන මහා මංගලෝත්සවය දිනෙන් දින ලං වෙමින් පැවතිණ. දේශපාලන ගිවිසුම් ලියැවෙමින් පැවතිණ. ලංකාපුරයෙන් නැව් නගිනා රජ කුමරිය සමඟ යැවෙන ඇගේ අතවැසි සේවිකාවන් තෝරාගැනීමේ කටයුතුද, නව මනාලියට මදුරා පුර සිරිත් විරිත් ඉගැන්වීමේ කටයුතුද, ඈ රැගෙන යන රන් රිදී මුතු මැණික් දායාද සුදානම් කිරීමේ කටයුතුද ඇතුළු තවත් නොකී බොහෝ රාජකාරි නිසා රජ මාලිගය එකම කාලගෝට්ටියකි.
එසේ වුවද ඒ මහෝත්සවයේ මනාලිය ට ඒ කලබගෑනි ගැන වැඩි උනන්දුවක් නැත. මව් බිසව් විසින් ඇයට උවමනා සළු පිලි සහ ආභරණ තෝරා ගන්ට කැඳවන අවස්ථාවන්හිදී කුමරියගෙන් ලැබුනේ උදාසීන ප්‍රතිචාරයකි. රාජකීය වෛද්‍යවරයා විසින් රුව වඩවන ආහාර, ආලේපන ඇතුළු නිර්දේශිත වට්ටෝරුව පිලිබඳ ද ඇය වැඩි අවධානයක් යොමු නොකලාය.
සත්තකින්ම ඇය තැවෙමින් සිටියේ ළඟ ළඟ එන ඇයගේ මංගල දිනය ගැන නොවේ.
සති කිහිපයකින් මුණ නොගැසුණු ඇයගේ පෙම්බරයා පිලිබඳවය.
ඔහු අවසන් වරට ඈ හමුවට පැමිණි දින වෙන්ව ගියේ, මංගල්‍යයට පළමු ඇය හා පළා යාමට විධි විධාන සකස් කරනු වස් කිහිප දිනකට ඔහුට දුර බැහැර යන්ට වන බවත්, ඒ නමුත් හැකි ඉක්මනින් ඒ වැඩ කටයුතු නිමා කරගෙන ඇය හමුවට එන බව ඇයට ශපථ කර ය.
නමුත් දැන් ඔහු ගොස් සති කිහිපයක් ගතවී ඇත.
ඔහු ගෙන් තවමත් ආරංචියක් නැත්තේ ඇයි? අඩු ගණනේ ඔහු යහතින් බවට පණිවුඩයක් වත් එවන්නට තිබිණ. ඔහු ට යම් අනතුරක් වත්ද? එහෙත් ඔහු හා සම්බන්ධය තම මා පියන් දන්නා බවක් කුමරියට නොසිතෙයි. එසේ නම් ඔහුට කුමක් වීද?
ඊටත් වඩා දැන් දැන් මේ සරණ මංගල්‍යයේ කටයුතු නිසා වෙනදා ඔහු හමුවීමට ගිය මාර්ගද එකින් එක ඇහිරී ගොස් ය. ඔහු සිය කටයුතු නිම කල පැමිණ සිටියත් ඔහු ඇය හමුවන්නට එන්නේ කෙසේද?
කුමරිය මේ සියලු ප්‍රශ්න ගැන තැවෙමින්, සිය පරිවාර ස්ත්‍රීන් දෙදෙනකු සමඟ සුපුරුදු පරිදි රාජකීය යහන් ගැබ වෙත පිවිසියේ රාත්‍රී නින්දට යාමට සළු පිලි අබරණ අවහර කරනු වස්ය.
එසේ වුවද එහි සිටි අමුත්තන් දෙදෙනා දුටු කුමරිය වික්ෂිප්තව සිය පරිවාර ස්ත්‍රීන් දෙස බැලුවේ ‘මේ කවරෙක් දැයි’ අසන්නටය.

සිරි යහන් ගැබ මුල සිටගෙන සිටියේ කුමරිය ගේ පිරිවර ලඳක් වූ මාලා සහ යෝනක කාන්තාවක් ලෙස සිතිය හැකි හිසේ සිට දෙපතුල තෙක් ආවරණය කරගත් ලඳකි.
“අවසර කුමරියනි, මේ යෝනක පුරේ සිට පැමිණි කුල කාන්තාවක්. විවාහ මංගල්‍යයට ඔබ තුමිය ලැහැස්ති කරන්ට, රුව වඩවන බෙහෙත් ආලේපන රැගෙන මැය පැමිණ සිටින්නේ…වෙදැදුරු තුමන්ගේ අණ පරිදි”
කුමරියගේ විපිලසර බැල්ම දුටු පිරිවර ලඳුන් අනපේක්ෂිත අමුත්තිය පිලිබඳ තොතු පහදන්නට වුහ.
හැඩි දැඩි ස්වරුපයක් ගත් යෝනක ස්ත්‍රිය දෙස කුමරිය හෙළුවේ නොපහන් බැල්මකි.
“මේ රෑ යාමයේ මගෙන් නොවිමසා මැය එවීමෙන් වෙදැදුරු කර ඇත්තේ නොපනත් කමක්! මට දැන් ඉතාම විඩා වයි. ඊටත් ඕනෑ තරම් රූප ලාවන්‍ය ඖෂධ දැනටත් ඔහු මට එවා යි තිබෙන්නේ. නුඹේ ඔය ආලේපන වෙදැදුරු තුමන් අතම නොඑවා නුඹ ට මෙහි එන්ට කාරණය කිමද?”
යෝනක ස්ත්‍රිය මෙහිදී පිළිතුරු දෙනු වෙනුවට මාලා දෙස බලා යමක් සන් කලාය.
“අවසර කුමරියනි” මාලා සෙමෙන් හඬ අවදි කලේ කුමරිය කෝප වී ඇති බව දැනුනු බැවිනි.
“මැය ගොළු ස්ත්‍රියක්. ඇය මා වෙත භාර කලේ වෙදැදුරු තුමාගේ නිලධාරියෙක්. ඔහු කියූ පරිදි මැය දන්නා බෙහෙත් ආලේපන ඇඟ ගැල්විය යුතු වන්නේ විශේෂ ක්‍රම වේද වලට. ඒ සඳහා අප පුහුණු වී නැති නිසා මැයම ඒ කටයුතු කල යුතු බවයි වෙදැදුරු තුමා කියා ඇත්තේ…මැය හෙට දින නැවත යෝනක පුරය බලා නැව් නගින නිසා අද රාත්‍රියේම ඇය එවා තිබෙනවා. ඒ බව තහවුරු කරන්ට වෙදැදුරු තුමා ගේ මුද්‍රාව සහිත අණ මා සතුයි…” අතේ වූ අණ පතක් කුමරිය වෙත යොමු කරමින් පරිවාර ස්ත්‍රිය පැවසුවාය.

කුමරිය යටි තොල සපාගෙන මුහුණ පුළුටු කර ගත්තාය. සියල්ල සිදු වන්නේ අන් අයට අවශ්‍ය පරිදි ය. අඩු තරමේ නිදහසේ නින්දට පෙර සිත් සේ ගත දොවා ගැනීමට වත් නැත. මාලාගෙන් අණ පත උදුරා ගත් කුමරිය එය වැරෙන් ඉවතට විසි කර දැමුවාය.
“වහාම නුඹලා ඉවත් වන්න! හැම දෙනාම!”
සටන් කරන්නට නොහැකි සතුරන් නිසා දොම්නසට පත්වන අප, ඉතාම කුඩා දේ වලින් කෝප වී සිතේ පවතින පීඩනය සැහැල්ලු කරන්නේ සමහර විට අප තලා පෙලා දමන්නන්ගෙන් බැහැර අන්‍යන්ගෙනි. කුමරියටද මෙවෙලේ සිදු වුයේ එය මිස අනෙකක් නොවේ. කෙසේ වෙතත්, මෙහිදී අපි මේ සියල්ල දෙස සීරුවෙන් බලා සිටි අද්භූත යෝනක ස්ත්‍රිය වෙත අවධානය යොමු කරමු.
වෙදැදුරු අණ කුමක් වුවත්, සිය පරිවාර ස්ත්‍රීන් සහ තමාට වහාම යහන් ගැබෙන් ඉවත් වන්නට සිදු වන බව ඇයට තේරුම් ගිය මෙනි. ළඟ සිටි මාලා අතින් ඇද, ඇයට වේගයෙන් යමක් හස්ත මුද්‍රාවෙන් යමක් පැවසුවාය. යෝනක ස්ත්‍රියගේ පණිවුඩය කුමක් වුවත්, එයින් මාලාගේ මුහුණ සුදුමැලි වෙනු පෙනුනි.
දෙනෙත් රතු කරගෙන, දෙඅත හිණ මත තබාගෙන, අනෙක් පරිවාර ස්ත්‍රීන් දෙදෙනා හා වාද කරමින් සිටි කුමරිය ට හෝ, වෙදැදුරු අණට පිටුපෑමේ ආදීනව පිලිබඳ කුමරියට ඒත්තු ගන්වන්නට තනන එම ස්ත්‍රීන්ට හෝ මෙය නොපෙනුණි.

කුමරිය විශ්මයට පත් කරමින් ඒ වර යෝනක ස්ත්‍රිය කුමරියගේ අතින් සෙමෙන් ඇද්දේ ඇයගේ අවධානය ගනු පිණිස ය. ඇයගේ අරමුණ කුමක් වුවත්, හුදී ජනයාට රාජකීයයන් ගතට අත තබනු, ඔවුන්ගේ අවසරයෙන් විනා අකැප ය. එහෙයින්, ස්ත්‍රියගේ මේ වාරිත්‍ර ක්‍රියාවෙන් කුමරිය පමණක් නොව පරිවාර ස්ත්‍රීන් ද තිගැස්සුනේ, මොහොතක නිශ්ශබ්ධයක් ඇතිවිණි.
මාලා ඒ අවසරයෙන් ප්‍රයෝජන ගත්තාය.
“කුමරී…මේ ස්ත්‍රිය…ඔබ හට ත්‍යාගයක් රැගෙනයි පැමිණ සිටින්නේ…මේ….”
මාලා සිය අත්ල මත තබා ගෙන සිටි ‘ත්‍යාගය’ දුටු කුමරිය ගේ හදවත මොහොතකට නතර වූවාක් මෙන් විය.
ඇය අතෙහි වුයේ කුඩා කිනිස්සකි. දැවයෙන් නිම කල තිබුණු එහි මිටෙහි වුයේ උතුරු මුහුදෙන් ජීවය ලද පුරාවුර්තයන් හී ප්‍රචලිත මුහුදු මකරුන් දෙදෙනෙකුගේ කැටයමකි.
ඒ කුමරියගේ හේවායාගේ කිනිස්සයි.

උඹ මට අකුරු ටිකක් නෙවේ…ඒත්…



කිරිකැටි පුතා ගල් පොත්තක හිර කරලා…
මේ අකුරු පෙලකින් කොහොමද
උඹේ හිනාව දකින්නේ?
ඒත් මං උඹව හොයනවා
ගල් අකුරක කොණක
උඹේ සුවඳ පොදක හෙවනැල්ලක් හරි
හැංගිලා ඇති කියල මට හිතෙන නිසා.
ඒක මට වටිනවා…

Listen to this song : Where have all the flowers gone? by Pete Seeger

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 13


<< 12 කොටස

පෙම්වතියගේ අණෙන් සිය වැඩ නැවැත්වීම ට සිදුවීම නිසා දුකට පත් හේවායා මුහුණ පුළුටු කරගත්තද, ඔහුගේ මුහුණ දුටු පෙම්වතියට නම් සිනාව නවතාගැනීමට හැකිවුයේ නැති!

“ඔන්න ඉතින්.” මුදා හල වරලස නැවත සකසමින් කුමරිය හඬ අවදි කලේ හේවායා දෙස යටසින් බලමිනි.
“මේ අහන්න මගේ රන්. කියන්ට කාරනාවක් තියෙන හන්දයි මම…” ඇය සුසුමක් හෙළුවාය. මෙතෙක් වෙලා මුහුණේ රැඳී තිබුණු කෙළිලොල් නුරා ස්වභාවයද ඒ සුසුමට අසුවී ගසා ගෙන ගියාක් මෙන් ඇගේ මුහුණේ මතුවුයේ අපේක්ෂා භංග බැල්මකි. ඇයගේ වෙනස්වීම ඉවවැටුණු හේවායාද වහා ඇයගේ මුහුණ බැලීය. ඔහුගේ දෙනෙතේ වුයේ ප්‍රශ්නාර්ථයකි.
“මදුරා පුරේ ට මාව දෙන්ටයි පියරජතුමා තනන්නේ. ඉක්මනින්ම…බොහොම ඉක්මනින්ම මට නැව් නගින්ට වේවි…” ඇය කතා කලේ ඈතින් පෙනෙන නොපෙනෙන මායිමේ යන්තමින් දිස්වුනු කඳු වළල්ලක් දෙස නෙත් යොමාගෙනය. සිය හද රන් කිරුළු පලන් පෙම්බරයාණන්ගේ මුහුණ දෙස බලාගෙන, තමාට වෙනකෙක් හා සරණ යන්නට සිදු වනු බව, කෙසේ නම් පවසන්නටද?

එකදු මස් පිඩුවකුදු නොසෙල්වී, සෙල්මුවා බැල්මකින් යුතුව හේවායා මේ අසුභ ආරංචිය භාරගත් අන්දම දකින යමෙක්, මේ හේවායා නම් කුමරිය කෙරේ කිසිඳු ප්‍රේමයක් නැති අමනයෙකැයි සිතුවා නම් ඒ ස්වභාවිකය. කෙසේ වතුදු සිය පෙම්බරාගේ සියලු ඉරියව් හොඳින්ම දන්නා කුමරියට නම්, තදින් මිට මොලවා ගත් දෑතින් සහ පුට්ටු වූ දෙතොලින් යුතුව, සිටිනා හේවායාගේ සිතුවිලි හඳුනා ගැනීම අපහසු වුයේ නැති.

“සීදේවි…” හේවායා ආයාසයෙන් යමක් කියන්ට තනන බවක් පෙනුනි.
“මදුරා පුරේ අග බිසව් වුනාම මගේ සීදේවිට…” ඔහු දිව පැටලුනාක් මෙන් කතාව නැවැත්වීය. යලිත් දිගු හුස්මක් ගත හෙතෙම කතාව පටන් ගත්තේ ඔහුගේ සුපුරුදු තේජවන්ත විලාශයෙන් නොව බිඳුණු ස්වරයකිනි.
කුමරිය විසල් කරගත් දෑසින් යුතුව ඔහු දෙස බලා සිටියා පමණි.
“සීදේවි මදුරා පුරේ ගියාට මම තරහ වෙන්නේ නෑ… නමුත්… මගේ රාජ කුමාරි මා එක්කල එන්ට කැමති නම්… ඔව්… මගේ ජීවිතේ තියෙන තාක් කල් මගේ කුමාරිව මම රකිනවා.” බිඳුණු ස්වරයෙන් පටන් ගත වැකිය හේවායා අවසන් කලේ නම් සුපුරුදු ස්ථිර විශ්වාසී ස්වභාවයෙනි.

මෙතෙක් වේලා මිලින වී ගිය කුසුමක් මෙන් සිටි කුමරියගේ මුහුණ යන්තම් විකසිත වුයේ ඒ අවසන් වැකිය සවනත් වැකීමෙනි.
“මගේ රන් මාව එක්ක යනවා?” ඇය තමාට පිටුපා සිටි හේවායා ගේ ගෙල වටා මුදු මල්දමක් පලදන්නා සේ දෙඅත් යවා ඔහුගේ පිටි උරයේ හිස හොවමින් ඇසුවාය. සිය පෙම්බරා රජ අණට ද පිටුපා තමා සරණ කරගැනීමට සුදානම් බව ඇසු කුමරියගේ සිතේ ද, හුදෙක් ඕනෑම පෙම්වතියකගේ සිතක ඇතිවනවාක් මෙන් ආඩම්බරයක් මිශ්‍ර අමන්දානන්දයක් පහල වීම අරුමයක් නොවේ. රජ අණට පිටුපෑම කෙතරම් භයානකද? ඊටත් ඔහු පිටදේසක්කාරයෙකි. ඔහුට කියා උදව් දෙන්නට බලවත් ප්‍රභූන්, නෑසියන් මෙහි නැත. මිල මුදල් රන් රිදී ඔහු ළඟ නැත. ඔවුන් පැරදුනොත් පිය රජු ඇයට සමාව දුන්නත්, ඔහුට නම් අත්වනුයේ ඉතාම දුක්ඛදායී ඉරණමකි. එහෙත් ඒ සියල්ල තිබියදී ඔහු තමා වෙනුවෙන් සටන් කරන්නට ලැහැස්තිය!
එහෙත් ඇයගේ අහිංසක ප්‍රීතියට වැඩි ආයුෂ තිබුනේ නැත. සිය පෙම්වත් හේවායා ගැටෙන්නේ මුළු ලංකා දීපයේ අධිපති සිය පිය රජ සමඟය. නැත. එපමණක් නොවේ. මුහුදින් එතෙර නොදුටු කුමරාද ඔවුන්ට එරෙහි වනු ඇත. රාජධානි දෙකක් හා යුධ වදින්නට තනි හේවායකුට පිළිවන්ද?

දැඩි බියකින් කුමරියගේ හදවත ගැහෙන්නට විය. හටගත් ප්‍රීතිය ක්ෂණයෙන් නැතිවී ගියේ දැල්වෙන පහන් සිලක් හදිසියේ සුළඟට නිවී යන පරිද්දෙනි. මධ්‍යාහ්න යේ වුවද සියල්ල එකවර අඳුරු වූ ලෙසක් කුමරියට දැනුනි. තමා අසල මීට මොහොතකට පෙර සිටි හේවායා බියජනක ලෙස, ඇල්ලිය නොහැකි වේගයකින් ඈතට ඇදී යන ලෙසක් ඇයට දිස්විණි.

ඒ හැඟීම පැවතියේ තත්පර කිහිපයකි. යලිත් පියවි සිහියට එළඹී කුමරිය ඇය දුටු ඒ බියකරු දෘෂ්ටිය සිතෙන් ඈත් කර දැමුවාය.

නමුත් පසු දිනකදී, ඒ නිල්වන් කඳු වළල්ලෙන් බොහෝ ඈත, කර්කශ දේශයක නුහුරු තරු රටා අහසක් යට අවසන් හුස්ම හෙලන වෙලේ මේ සිද්ධිය සිහිය ට ආ කුමරිය, එදා ඒ දර්ශනය වුයේ අනතුරු හැඟවීමක් බව ප්‍රත්‍යක්ෂ වශයෙන් දැන ගත්තාය.

මැදියම පිපුණු කුසුමක් – 12


<< 11 කොටස

ඝන තුරු වදුලෙන් ගැවසී ගත් නිවර්තන වන බිමක, ඇද හැලෙන දිය ඇල්ලක් අසබඩ වන ගල් තලාවක ඈඳී ගත් ආරෝහ පරිනාහ දේහ දාරියෙකි. සදාත වර්ණ හමින් ද, දික් වූ රන්වන් කෙස් වැටියකින් ද යුතු වු හෙතෙම මෙසේ හුදෙකලාව ඈඳී  ගෙන සිටින්නේ හුදෙක්ම ස්වානුභූතිය තකා නොවේ. ඔහු මේ සිටින්නේ දහසකුත් එකක් බාධක මැද ඔහු හමුවීමට එන යමෙක් හමු වීමටය. එතකුදු වුවත්, සිය මව් රටේ නොලැබෙන මෙවන් රන් හිරු රැස් සිත් සේ විඳීමට ඇති අවස්තාවක් පැහැර හැරීමට තරම් හේ මෝඩයකුද නොවේ…

ඉදින් තවත් අටුවා ටීපා අනවශ්‍යය. මේ කියනුයේ කතාන්තරයේ හේවායා පිලිබඳ බව දැන් ඔබ තේරුම්ගෙන ඇති බව දනිමි පාඨකයාණෙනි.

එතෙක් වේලා පියා ගත් දෑසින් සැතපී හුන් හේවායා ගේ මුහුණේ හදිසියේම සනිටුහන් වුයේ පරීක්ෂාකාරී බැල්මකි. විවෘත වූ නිල්වන් දෑසෙන් හාත්පස සිසාරා යවමින්, වනයේ ඇසෙන ශබ්ද වෙත සවන් යොමාගෙන,  මද වෙලාවක් අනවරත ඉරියව්වෙන් ම  හේ සිටියේ අනතුරක් ඉව වැටුණාක් මෙනි. එහෙත් මොහොතකින් ඔහුගේ සුපරික්ෂාකාරී ඉරියව්ව වෙනස් විය. සියුම් මන්දස්මිතයක් ඔහුගේ කඩවසම් මුහුණ හරහා ඇඳී ගියේය. අනතුරුව කිසිවක් සිදු නුනාක් මෙන් හේවායා යලිත් අලස ස්වභාවයෙන් ගල් තලාව මත ඇඳි ගෙන දෑස පියාගත්තේය.

මේ අතරේ දී, යම් කිසිවෙක් හේවායාගේ අවධානයට ලක් නොවනු පිණිස සියුම් අඩි තබමින් ගල් තලාව මතට එමින් පැවතිණ. ඔහුට සිය ආගමනය නොදැනෙනු පිණිස සිය ආශ්වාස ප්‍රශ්වාසයද වෑයමෙන් පාලනය කිරීමට යත්න දරමින් කෙමෙන් හේවායා වෙතට ලංවන මේ අමුත්තා කවරෙක්ද?

නිසොල්මන්ව නිදන හේවායා අසලටම විත් නැවතී දර්ශාස්වාදක ලීලාවෙන් ඔහු දෙස මදක් බලාසිටි මේ අමුත්තා හට එවර සිදුවුයේ නොසිතු විරූ ඇබැද්දියකි.

ඒ වහා ක්‍රියාත්මක වූ හේවායාගේ දකුණතින්, මේ අමුත්තාගේ වමත දැඩිව ග්‍රහණයට ගත් හෙයිනි.
බලාපොරොත්තු නොවූ සිද්ධිය නිසා අමුත්තා හට හඬ නගා කෑ ගැසෙන්නට ගියද එය ව්‍යර්ථ වුයේ, හේවායා අතින් ඇද තමා වෙත ලං කරවා ගෙන, අමුත්තා ගේ මුව ට මුව තබා අතිශය ලාලසී හාදුවක් ඇයට දීමට ගත් නිසාය. ඒ මොහොතේ අමුත්තාද විසල් කරගත් දෑසින්, ත්‍රාසයෙන් කැළඹී සිටිය බවක් පෙනුනද, සුළු මොහොතකින් ඇයද හේවායා සමඟ හරි හරියට චුම්බන හුවමාරු තරඟය කර ගෙන යන අයුරු දක්නට ලැබුණි.

සුවඳ දුම් කවා, තදින් බැඳ තිබුණු ඇයගේ වරලසේ ඒ සියලු බැඳුම් ලෙහා දමා, විසිරෙන කෙහෙරැලි අතරින් සිය ඇඟිලි යැවීමට හේවායාට තිබුණු හදිසිය ගැන ඇයගේ සේවිකාවන් කලින් දැන හුන්නානම්, එතරම් වේලා ගෙන මල් ගවසා විසිතුරු ලෙස සිය ස්වාමි දුවගේ කෙහෙ වැටිය සැරසීමට මහන්සි නොවනු ඇත.

පෙම්බරිය ගේ සුමුදු රන්වන් ගෙලත්, සිය නොඉවසිලිමත් දෙතොලත් අතරට බාධා කිරීම නිසා ඈ ගෙල පැළඳ සිටි මුතුහරද ගලවා ඉවතට දැමීමට හේවායා යුහුසුළු විය.

කෙසේ වුවත්, මෙසේ මද වෙලාවක් හේවායාට සිත් සේ ඇයව ලාලනය කිරීමට ඉඩ දුන්නද, ඔහුගේ සෙල්ලම නවත්වන ලෙස මුදු මොලොක් අණක් ලැබුනේ, අසරණ හේවායා මහත් සේ කම්පාවට පත් කරමින්ය.

 

කාන්දම් ඇස්



හිත අවදි කරන කෝපි සුවඳ ත් එක්ක අදත් ඇවිත්. මටත් නොදැනීම හිත කෝල වෙනවා. කොළ පාට ඇස් දෙක හිනා වෙනවා නෙවි, හිනාව උතුරවනවා. ඉතින් මම ත් නිකන් ඉඳීද?
“ඔයා ඔය කියන්නේ ඇත්තටද? විහිළුවටද? මට තෝර ගන්ට අමාරුයි.”
කොළ පාට ඇස් දෙකට තවම මගේ කළු පාට ඇස් දෙක කියවන්ට බැහැලු.
“මේක හරියන එකක් නෙවි”
“ඇයි?”
ඇයි? මටත් ප්‍රශ්නයක්.
සමහර විට අර ගිනි පෙනෙල්ලෙන් බැට කාපු කෙනා කණාමැදිරි එළියටත් බය නිසා වෙන්ට ඇති.
එහෙම නෙවෙන්නත් ඉඩ තියෙනවා. මනුස්ස හදවත් කොහොමටත් සංකීර්ණ වැඩියි.
“ඇස් කතා කලාට හදවත් කතා කරලා නැහැ.”
“ඉතින්?”
ඉතින්? ඇත්තටම ජීවිතේ මෙච්චර සරලද?
කඳු පල්ලමක් දිගේ ලිස්සගෙන පහතට වැටෙනවා වගේ මට දැනෙන්නේ ඇයි? ලොකුම ලොකු කාන්දමකින් මාව ඇදිල යනවා වගේ මට දැනෙන්නේ ඇයි?
ප්‍රතිරෝධය පෑම සම්පුර්ණයෙන්ම නිෂ්පල දේ වලට ප්‍රතිරෝධය පෑමේත් එක්තරා විඳීමක් තියෙනවා කියල මට හිතෙනවා.

 

Before this river
Becomes an ocean
Before you throw my heart back on the floor
Oh baby I reconsider
My foolish notion
Well I need someone to hold me
But I’ll wait for something more

Previous Older Entries Next Newer Entries